Kącik książki

U mnie "Cichy Don" ze stosu okiem łypie ale jakoś odsuwam i odsuwam... Podoba Ci się?

Wiele lat temu czytałam tę książkę, w zupełnie różnych okolicznościach przyrody, jako nastolatka, zbuntowana i tuż przed maturą, w stanie wojennym i pamiętam , że mimo wielu gestów obrzydzenia na wieść, że ją czytam nie uległam otoczeniu i zrobiła na mnie ogromne wrażenie. Chociaż przyznaję, że jak się skończy taką kolubrynę, to człowiek odczuwa też coś na kształt dumy i ulgi, że wytrwał i zaliczył. Książka pochodziła z biblioteki, była stareńka, wydanie " Czytelnika" ze słusznych lat pięćdziesiątych. Oglądałam też film radziecki, ekranizację tegoż i mam ją nadal w pamięci, pomimo wielu kolorowych i atrakcyjnych obejrzanych później. Szkoda, że nie ma kanału, który by przypominał wielkie filmy radzieckie, epickie i pamiętne, dla mojego pokolenia jeszcze osiągalne, choć często znienawidzone i skutecznie obrzydzane, dzisiaj wspominane z sentymentem i podziwem, jak choćby "Lecą żurawie", ze wspaniałą Tatianą Samojłową, czy nowszy, Klimowa "Idź i patrz". Czasy mamy teraz inne, warto się pochylić nad rosyjską ale i radziecką literaturą, z perspektywy przemian spojrzeć wyrozumiale, Nie tylko na wielką literaturę rosyjską, ale i tą późniejszą; nie cała była kiepska i propagandowa. Zresztą jej siła rażenia nadal robi wrażenie, jak np. wiersze rewolucyjne Majakowskiego, a u nas Broniewskiego. Trochę się rozgadałam, proszę mi wybaczyć. To dlatego, że niedawno wpadły mi w ręce stare książki, z likwidowanego prywatnego księgozbioru, nikomu już niepotrzebne. Zaczęłam się doszukiwać nazwisk, które odchodzą w przeszłość, do lamusa historii, robią miejsce innym, bardziej na czasie. A mega powieść Szołochowa? Niedawno, po długiej przerwie wróciłam doń (nie mylić z Donem...), znowu w starym wydaniu... Wciąż mnie zachwyca.